Recensie: Dream Theater – The Astonishing

The Astonishing Cover

De band is een genre op zichzelf. Begin jaren 90 waren ze grootmeesters in de progressive en symfonische rock/metal. De creativiteit en instrumentbeheersing werd snel duidelijk. In die tijd waren ze een van de aanvoerders van progressive rock en metal. Het is niet voor niets dat veel jonge bands naar Dream Theater wijzen als inspiratie. Maar toen de 21ste eeuw vorderde en we langzamerhand naar het tweede decennium van die eeuw gaan weet de band dat niet meer vast te houden. Daar is natuurlijk niets mis mee, ze hebben de sporen al verdiend en weten nog steeds sterke nummers te schrijven. Maar echt progressief zijn ze niet meer te noemen. In 2016 vonden ze het echter tijd om zichzelf weer eens te gaan vernieuwen. Met The Astonishing als resultaat.

Het is een conceptalbum, zoals ze vaker gedaan hebben en het laat zich het best vergelijken met Metropolis Part 2: Scenes From a Memory. Wat zich weer het best laat vergelijken met een theatervoorstelling. Voor The Astonishing hebben ze een groots en episch fantasy verhaal geschreven. Wat, uiteraard, gecentreerd is op goed tegen kwaad en een liefde tussen beide kanten. Verder kan je elk cliché er wel bij pakken en je hebt het verhaal te pakken. Het is misschien voor de band vernieuwend, maar in de muzikale wereld en vooral de hoek waarin zij zich bevinden is dat het niet. Zo zijn er veel waarvan Ayreon & Trans-Siberian Orchestra even twee voorbeelden zijn waar ik aan moest denken.

Met een speelduur van ruim 2 uur verwacht je een machtige prestatie op muzikaal gebied. Want hoe cliché je verhaal ook is, de muziek is hetgeen wat het werk daadwerkelijk doet. Maar ook op dat gebied is het cliché na cliché. En dat wordt toch wel erg saai op den duur. Uiteraard zit alles vakkundig in elkaar, maar een gevoel van emotie en vernieuwing mist.

En dat is jammer want juist dit album was het perfecte moment geweest om af te stappen van die betreden paden. Want met de vele personage’s die langskomen is er een geweldige kans om een koekblik aan gastzangers en zangeressen open te trekken. Helaas besluit James Labrie alles zelf te zingen en zijn zang kwaliteiten zijn daar simpelweg niet goed genoeg voor. Het levert een erg saaie 2 uur op waarbij je regelmatig niet meer doorhebt wie van de personage’s nu aan het woord is. En dan te bedenken dat hij zelf als gastzanger bij Ayreon heeft meegeholpen. Als je dan toch leentjebuur doet doe het dan goed.

Het muzikale gedeelte is vakkundig en strak gespeeld, zoals verwacht. Maar ook daar komen alle clichés langs en na 2 uur begint het allemaal wel heel erg hetzelfde te klinken. Waar ze met dit album de perfecte mogelijkheid hadden om alle registers open te trekken het ‘epische’ verhaal muzikaal te vertellen, doen ze dat simpelweg niet. Ze verzanden in veel zeurderige ballads, veel symfonische achtige voortkabbelende melodieën en een gebrek aan spanning. Het zijn onderdelen die ze in Metropolis Part 2: Scenes From a Memory wel allemaal goed wisten uit te voeren.

The Astonishing is veruit de zwakste plaat die de heren gemaakt hebben. Wat het nog erger maakt is de ongelofelijke potentie die ze hadden. Het had een epische 2 uur durende reis kunnen zijn. Waar we een wereld vol intriges, verraad, verboden liefde, oorlog en nog veel meer hadden kunnen hebben. Een reis die muzikaal van de diepste dalen uit de metal tot de hoogste pieken uit de symfonische rock had kunnen reiken. Helaas is het een 2 uur durend geheel van gemiste kansen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s