2017 Jaarlijst – Nr. 2

{oorspronkelijke bericht geplaatst in december 2017}

Pain of Salvation – In The Passing Light of Day

Feit 1) Pain of Salvation draait al jaren sinds de jaren 90 mee in de progressive metal scene, maar heeft nooit de absolute top bereikt.
Feit 2) Pain of Salvation = Daniel Gildenlöw.
Feit 3) In The Passing Light of Day is Daniels meest persoonlijke album ooit.

De eerste tonen laten duidelijk horen dat het geen gemakkelijk album is geworden. Wat de eerste stukken tekst benadrukken:
“I was born in this building \ It was the first Tuesday I had ever seen
And if I live to see tomorrow \ It will be my Tuesday number: 2119”
Om even later te vervolgen met:
“The things we humans say to survive \ The promises we make \ The lies we tell \ The vows we take \ The battles we all win to survive \ Prices we will pay \ Though we all know \ We will lose one day”

Vrolijk klinkt het allemaal niet, realistisch, maar zeker niet vrolijk. Gek is het niet, Daniel heeft 4 maanden lang op het randje van de dood geleefd. Vleesetende bacteriën zijn nare dingen blijkt maar weer, een gapend gat in je rug hebben tot op het bot is geen pretje. Dat je daarnaast al die maandenlang om de dag op de operatietafel ligt nog minder. Het is de inspiratie geweest voor het album, wat eigenlijk meer een dagboek is van zijn ervaring. En die is bij vlagen erg confronterend. Zo zegt hij:
“”Don’t be afraid” \ I hear people say \ As if it will let me live \ If I’m just brave \ Then the clouds of death \ Would simply draw away
The things that the living tell \ The not dead \ If you only heard them \ As they sound in my head \ If you only heard them \ From this bed”

Het album, wat ruim 70 minuten klokt, verteld zijn strijd tegen de pijn, de mensen, de drugs en de dood. Maar ook de drang naar omgang, drugs om de pijn te verdrijven en uiteindelijk de dood. Iets wat prachtig hoorbaar wordt gemaakt in het emotioneel geladen If This is the End.

In het bijgeleverde boekwerk vertelt hij meer over de ervaringen van die maanden. Een opvallende conclusie die hij maakt is de volgende: “I did NOT learn that I need to spend more time with my family. I did NOT learn that I should spend less time of my life worrying and stressing. I did NOT learn that life is precious and every second of it counts. No, I did not learn those things – simply because I already knew them by heart. We all do. Our Priorities do not change in the face of death, they just intensify. We get reminded of them. Suddenly, painfully, honestly, we remember how to live.”


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s