2017 Jaarlijst – Nr. 6

{oorspronkelijke bericht geplaatst in december 2017}

Lunatic Soul – Fractured

Lunatic Soul heeft altijd al in het teken gestaan van de dood. Wat gebeurt er als je dood gaat?, wat is er hierna? Is er wel iets hierna? Maar nog niet eerder heeft Lunatic Soul (ofwel Marius Duda) zo dichtbij met de dood te maken gehad. Zowel zijn vader als goede vriend en bandlid zijn vorig jaar overleden. Iets wat hij op Fractured tot uiting brengt. Het is een intieme en emotionele plaat die zowel kil en hard als warm over komt.

Every day
Every night
We walk the line
Trying not to fall
Every day
Every night
We’re getting close
Then we lose control

Blood on the Tightrope

Muzikaal is het een mix van de jaren 80 electronics, de ondertussen welbekende bassloops, sporadische orkesten, akoestisch en ambient. Duidelijke invloeden uit zijn eerder albums en het latere werk van Riverside. Door die mix van stijlen, en het juiste (en geweldige) gebruik van een saxofoon, ontstaat muziek die duidelijke prog invloeden heeft maar niet zo aanvoelt. Sfeer en stemmingswisselingen komen op de plaat veelvuldig voor en brengen zijn rouwproces prachtig ten gehoor.

Het is makkelijk om bij dit soort albums voor een droevige piano te kiezen. Gelukkig doet hij dat hier niet en gaat voor zijn eigen stijl. Het maakt de plaat veel persoonlijker, maar ook wat afstandelijker. Waar Skeleton Tree van Nick Cave mij nog steeds ontroerd heeft Fractured daar meer moeite mee. Zijn wat kille zang heeft daar trouwens ook invloed op. Tegelijkertijd zorgt het er ook voor dat het album intrigeert, waardoor de prachtige composities een kans krijgen om langzaam de details te onthullen. Het maakt Fractured een veel interessantere plaat dan Skeleton Tree.

I want to tell you about something
You don’t talk to me anymore
Want to share my innermost desires
You don’t talk to me anymore


I need to show you what I’m like
What I’ve achieved
What I have understood
Then you might tell me you are proud of me
But you don’t talk to me anymore


I want to show you my words on paper
But you don’t talk to me anymore
Just want to say that I am sorry
But you don’t talk to me anymore

Anymore

Tekstueel kan ik Marius Duda altijd erg waarderen. Door simpele dingen, zoals iemand iets willen vertellen wat niet meer kan, op zo’n herkenbare manier ten gehoor te brengen weet hij de juiste snaar te raken. Of dat troost gevonden kan worden in de eenvoud van de gedachten van kinderen. Of de strijd die je met jezelf voert. Het zijn herkenbare dingen, simpele dingen en persoonlijke dingen. Marius weet ze duidelijk over te brengen zonder sentimenteel te worden (een groot verschil met de Riverside tour dit jaar trouwens). Het maakt dat de plaat tijd nodig heeft om zich te openbaren.

Through your stormy waves
Through your crumbled walls
Through your broken sky
Through your fractured soul

Fractured

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s