2016 Jaarlijst – Nr. 4

{oorspronkelijke bericht geplaatst in december 2016}

Radiohead – A Moon Shaped Pool

Op 1 mei 2016 verdween Radiohead van alle social media, berichten werden verwijderd, afbeeldingen werden wit en verder alleen maar stilte. De fans begonnen echter luid te schreeuwen. Op 3 mei verscheen Burn the Witch. Een nieuw nummer en het begin van een onstuitbare beweging in de muzikale gemeenschap. Radiohead was namelijk terug om het ‘debacle’ uit 2011 te doen vergeten. 3 dagen later verscheen Daydreaming online evenals het bericht dat die zondag 8 mei het nieuwe album zou uitkomen. Die zondag zaten ik en vele andere gekluisterd aan de radio naar BBC te luisteren om voor het eerst het volledige album te horen. Ondertussen werd het album met veel mensen besproken en massaal besteld. Digitaal dan wel te verstaan, de cd zou pas op 17 juni uitkomen en de special edition pas in september.

In een week tijd heeft Radiohead het voor elkaar gekregen om een album te releasen en daarbij de halve muzikale wereld op de kop te zetten. De grote vraag was echter is dit album de moderne klassieker die iedereen wil dat het is? The Bends, OK Computer en In Rainbows worden over het algemeen gezien als de drie beste albums van Radiohead en het lijkt erop dat A Moon Shaped Pool de vierde wordt in dat rijtje. Of het ook echt de moderne klassieker is moet nog blijken, maar dat hij hier op een vierde plek eindigt zegt in ieder geval iets.

De algemene tendens van dit album is voornamelijk rustig. De energieke rock die op oudere albums te horen was is niet meer. Ook het experimentele wat de laatste paar albums hadden is niet meer. Sterker nog dit album klinkt eigenlijk helemaal niet zo vernieuwend (nu is vernieuwende muziek maken anno 2016 ook verrekte lastig). Het klinkt grotendeels vertrouwd en bekend. Op zich ook niet zo gek, een aantal nummers gaan namelijk al jaren mee in de live set.

De rustigere muziek betekend echter niet dat er niks te beleven is. Zo heeft Burn the Witch erg nadrukkelijk aanwezige strijkers die net even dat nare gevoel bespelen. Daydreaming doet precies het tegenovergestelde en bied een warme deken waar je je in kan verstoppen. Maar ook een nummer als Full Stop die met de zware dreunende bass een opbouw naar voren stuwt zoals alleen Radiohead dan kan. Of denk aan het weergaloze True Love Waits, wat na jaren eindelijk op cd verschenen is. De breekbaarheid spat er vanaf.

Ze maken dan misschien niet meer de rock van OK Computer en In Rainbows. Of het experimentele van Kid A en Amnesiac. Maar ze maken nog steeds ongelofelijk goede muziek. Muziek die je meeneemt en wegvoert in de gedachten van Thom Yorke. Muziek waar je van moet houden, maar waar kwaliteit onbetwist is.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s