2015 Jaarlijst – Nr. 10

{oorspronkelijke bericht geplaatst in december 2015}

Steven Wilson – Hand. Cannot. Erase

Na twee albums de jaren 70 prog sound te hebben gedaan (zowel geslaagd als iets minder geslaagd), heeft hij op dit album weer een moderner geluid. Iets dat ook niet zo gek is aangezien het verhaal gebakken zit in de huidige tijd. Het album is namelijk geïnspireerd op het waargebeurde verhaal van Joyce Vincent die twee jaar lang dood in haar kamer heeft gelegen zonder dat iemand iets merkte. Voor meer informatie bekijk de documentaire Dreams of a Life. Het trieste verhaal is niets nieuws voor Wilson, op eerdere albums heeft hij ook al gesproken over de isolatie van deze wereld (Fear of a Blank Planet). Het verhaal zorgt voor best wat aangrijpende momenten (helemaal in samenwerking met onderstaande video), maar zoals het het perfectionisme van Wilson betaamd gaat het hier veel diepgaander.

Hand. Cannot. Erase. Is namelijk niet zomaar een album, het is een heus kunstwerk. Wil je dat kunstwerk in de volledige vorm meemaken dan moet je toch echt de (veel te dure) luxe versie kopen. Hierin krijg je naast de gewone cd nog een compleet boek met artwork, ingestopte plaatjes, krantenknipsels en andere dingetjes die er tussen gestopt zijn. Elk van deze onderdelen biedt een extra blik op het verhaal en zorgt voor meer sfeer in de muziek. Gelukkig kan je het ook doen met de gewone versie, het gaat immers om de muziek.

En die muziek is een stuk lichter (hoewel het verhaal zeker niet licht is) dan zijn vorige albums. Het ligt allemaal erg fijn in het gehoor en de jazz en 70s prog invloeden zijn nog wel merkbaar. Toch is het de strakke koele moderne sound die de boventoon voert. En koel is die zeker, er mist een warmte die op zijn vorige albums er nog wel waren. Dit is misschien een bewuste keuze geweest als je kijkt naar het verhaal maar het nodigt minder uit om te beluisteren. Dat zorgt er ook voor dat je minder binding krijgt met de muziek en het verhaal, helemaal als de vergelijking doorgetrokken wordt naar zijn eerdere albums en dan voornamelijk de latere albums van Porcupine Tree. Dat is dan ook de reden dat dit album op de laatste plaats blijft steken.

Steven heeft voor dit project gekozen om gebruik te maken van een gastzangeres, om het verhaal meer kracht te geven. Dit is een fijne toevoeging en zorgt voor een welkome afwisseling in zijn toch wel emotieloze zang. Ja steven Wilson weet met dit album weer een kunstwerk af te leveren.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s