Recensie: Anathema – Distant Satellites

But we laughed
And we cried
And we fought
And we tried
And we failed
But I loved you
I loved you

Anathema

Distant Satellites ligt niet eens zover weg van Weather Systems. En als we kijken hoe de cd is opgebouwd zijn de overeenkomsten toch best groot. Waar Weather Systems begon met een tweedelige opening begint ook Distant Satellites met een tweedelige opening, wel hebben ze er een derde deel aan toegevoegd maar deze komt pas later aan bod. Als we het album beluisteren blijkt al snel dat er veel meer overeenkomsten zijn en het lijkt dan ook aardig op een herhalingsoefening. Met uitzondering van de laatste paar nummers trouwens, daar brengen ze wat electronic invloeden die neigen naar radio/dance muziek. Slaat de commercie dan toch toe? En is dit album dan wel de moeite waard als het zoveel op de vorige lijkt?

Om te beginnen met de eerst, ja en nee. De muziek klinkt makkelijker om in te stappen, maar ook klinkt het te gelaagd om he zo simpel te bestempelen. De prog kenmerken blijven hoorbaar ook al wordt er aardig omheen gewerkt. Om dan de tweede vraag te beantwoorden, ja.

De muzikale opbouw blijft heerlijk om te horen en een nummer als Ariel laat de emotionele kant daarvan goed horen. Het nummer Anathema (gedurfde titel) laat dat nogmaals goed horen en groeit uit tot het hoogtepunt van het album. De tekst uit het begin is daaruit afkomstig en laat zien dat het, tekstueel dan, te vergelijken is met veel radio/commerciële muziek. Hoogdravend is het zeker niet. Maar Anathema bewijst dat ze niet perse intelligente of moeilijke teksten hoeven te maken, maar dat de manier waarop het gebracht wordt veel belangrijker is. Er zijn maar weinig artiesten die zoveel gevoel en emotie in een nummer kunnen brengen als Cavanagh hier doet. Dit nummer is al reden genoeg om het album te beluisteren.

Maar dan zijn we er nog niet, nee de heren en dame moeten ook iets nieuws erin brengen. Namelijk electronic of dance achtige beats. Het nummer You´re Not Alone is een perfect voorbeeld hoe het niet moet, verschrikkelijk. Ik zal nooit snappen waarom dit in hemelsnaam op het album terecht gekomen is of wat ze met dit nummer wilde bereiken. Gelukkig weten ze zich daarna te herpakken en brengen ze het tweede hoogtepunt ten gehore, namelijk het titelnummer Distant Satellites. Hier horen we opnieuw een Cavanaghdie het geweldig doet en dit alles ondersteund met vrij simpele beats brengen een heerlijk relaxed nummer.

Al met al is het een heerlijk album. Het is jammer van You´re Not Alone wat als een mislukt experiment klinkt, en van Firelight wat niets meer is dan een sfeervolle intro die te lang doorgaat. Daar staan dan wel nummers als Anathema en Distant Satellites tegenover die de kracht van de band laten horen. Ook Lee Douglas verdient een melding met haar bijdragen. Ariel is dan toch wel de derde favoriet hier.
Het experiment belooft wat voor de toekomst, maar ik hoop zeker dat ze de huidige stijl niet volledig gaan opbreken. Ik zou zulke gevoelige en emotioneel gebrachte muziek voor geen goud willen missen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s