2018 Jaarlijst – Nr. 2

Haken – Vector

Haken wist in 2016 met Affinity alle muzikale valkuilen maar net te ontwijken. Van ballads tot zenuwslopende metal. Het vloog alle kanten op maar gingen nergens over de rand de afgrond in. Op Vector gaan ze niet alleen enkele stappen verder maar doen ze het ook nog eens veel sneller. Zie het als een verzameling van de meest dodelijke ravijnen ter wereld, span daar een draadje over en Vector gaat daar met sneltrein vaart overheen. Er is geen tijd om stil te staan bij de zenuwinzinking die ze te weeg brengen.

De band heeft er nooit een geheim van gemaakt dat Dream Theater een groot voorbeeld was. Mocht het nog niet duidelijk zijn Haken is hun ondertussen lang en breed voorbij gestreefd. Ze maken Prog-Metal die hun grootmeester niet konden maken. Met de nadruk op Metal deze keer. De enige manier om nog harder over te komen is door de screams weer terug te brengen.

It’s the beauty in the flaw
The grace of imperfection


Now I’m twisted out of form
By unnatural selection

– A Cell Divides

Vector is slopend. Het is daarom maar goed dat de plaat 45 minuten duurt. Enkele rustpunten in de nummers worden gedomineerd door constant bewegende geluiden, hoe zacht ze ook zijn ze blijven op de zenuwenwerken. Iets wat Leprous ook zo goed doet (niet geheel on-toevallig goede vrienden van de band). Het zorgt ervoor dat je in constante spanning blijft zitten.

Clear, The Good Doctor en Puzzle Box sluiten goed aan op Affinity. Maar belichamen duidelijk de metal richting van dat album. Het is echter het 12 minuten durende Veil waar het interessant wordt. Er is veel tijd voor de instrumentatie en uitgebreide sfeer opbouw. De invloeden van de Djent en Math Rock zijn duidelijk hoorbaar. De tempo en stijl wisselingen gaan sneller dan je de ze kan bijhouden en de precisie is van krankzinnig hoogniveau. Ben je dan bij het einde aangekomen, blijkt dat er pas 7 minuten voorbij zijn. Eventjes adem halen, eventjes kalmeren, snel nu het kan. Nog een paar minuten lang wordt alles uit de kast getrokken, iedereen krijgt zijn moment om voor een laatste keer uit te blinken en die zenuwen te vermorzelen. Maar dan blijkt dat die 12 minuten niets meer dan een introductie waren…

Nil By Mouth begint en laat niet meer los. Zonder zang is er complete vrijheid en die word volledig benut in de amper 7 minuten die er zijn. De remedie is simpel: ogen dicht, volume op volle sterkte en laat het gebeuren.

Host geeft een moment van rust, ware het niet dat er tekstueel toch wat verontrustende gedachten worden gecreëerd. “The worms caress my head”, “I’m waiting for the earth to be my host”,“Leave my grasping human bones/ Everyvein yields rain/ Satiates the ground below”. Het duurt dan ook niet lang voordat de muziek weer aanzwengelt en er stevig tegenaan gaat.

Daarmee komen we bij de afsluiter, die de vergaarde rust direct teniet doet door bikkelhard binnen te knallen. Voor een laatste keer komen de remmen wat los, niet volledig maar voldoende om het nummer naar een hoger niveau te tillen.

“Curtain call
My scene is ending
All I hear is silence”

– Host

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s