Recensie: Airbag – Disconnected

Music is the silence between the notes

We kennen de uitspraak wel, de stilte tussen de noten zijn net zo belangrijk als de noten zelf. Daar komt namelijk de anticipatie uit voort om de volgende noot te horen. Een anticipatie die in muziek tegenwoordig steeds meer verdwijnt. Veel muziek bestaat uit een zogenaamde “wall of sound”, iets wat het goed doet op de dansvloer maar wat ten koste gaat van veel onderdelen in de muziek. Zoals de ervaring van de beluistering en daardoor dus ook de anticipatie. Gelukkig zijn er nog muzikanten die dat niet doen en Airbag is daar een van. Ook op dit vierde album wordt de tijd genomen voor de nummers (6 nummers die in totaal 50 minuten klokken) en is de term “less is more” regelmatig van toepassing.

Ondertussen is de formule die Airbag gebruikt bekend, ook de grote inspiratie uit Pink Floyd is hier weer terug te horen. Het zijn onderdelen die mensen misschien afschrikken of teleurstellen, iets dat best te begrijpen is, maar de band weet het allemaal zo vakkundig te brengen dat die 50 minuten voorbij vliegen. En bovenal is de ervaring van het luisteren hier een waar genot. Zo heb ik het album meerdere malen beluisterd door gewoon eventjes te gaan liggen (of onderuit gezakt zitten) en de ogen te sluiten. Tijdens het luisteren komt er een kalmte die de stress van een lange werkdag doet verdwijnen. Dat betekend dat de formule die ze gebruiken ook echt werkt, vier albums lang krijgen ze dat namelijk elke keer weer voor elkaar. En dat is toch best bijzonder.

Terugkomend op het “less is more” principe op dit album. Elke noot dient een doel, alles wat niet nodig is, is gewoon niet aanwezig. Luister bijvoorbeeld naar het prachtige slotnummer Returned. Een nummer waarbij de zang van zanger Tostrup begeleid wordt door een piano. Meer heb je niet nodig dus meer krijg je niet. Het klinkt misschien wat saai maar dat is het zeker niet. Dan moet ik toegeven dat de ‘climax’ ook wel erg fijn is al is het alleen maar omdat de opbouw er naar toe zo ongelofelijk mooi is.

Die ‘climaxen’ komen vaker voor en zijn, zoals kenmerkend voor Airbag ongelofelijk beheerst. Hier geen headbang momenten, geen gitaar of drum geweld. Nee de climax die we hier krijgen zijn zoals we ze vroeger (denk zo’n 40 jaar terug) kregen, een solo waar de tijd voor genomen wordt. Zo worden noten niet snel achtereenvolgend gespeeld maar wordt er gewacht tot de voorgaande noot voorbij is. En hier komt die stilte dan weer terug.

Nog een voorbeeld is zo’n 9 minuten in het nummer Disconnected. Daar zit een moment dat lijkt op het einde van het nummer waar we voornamelijk steelte horen. Deze stilte wordt dan doorbroken door een bekende en vertrouwde gitaar (ik heb het vage vermoeden dat ze hier toch een stukje zelfplagiaat doen). Die laatste 4 minuten van het nummer zijn gevuld met stukken stilte, zo zijn de laatste seconden helemaal stil zodat we gaan anticiperen op wat daarna mag komen. Wat daarna volgt is helaas het kortste nummer van het album, maar oh zo mooi.

Het kortste nummer, de afsluiter Returned, is tevens de vreemde eend op dit album. Het nummer heeft een stijlbreuk met de voorgaande nummers en klinkt bovenal erg hoopvol. Ik hoop dat we in de toekomst meer van dit soort ‘stijlbreuken’ mogen krijgen want het is toch wel mijn favoriet van het album.

Al met al is dit album (wat het derde album op rij is met 6 nummers en een speelduur van 50 minuten) een heerlijke luisterbeleving. Een album wat rustgevend is, vertrouwd en bovenal weer een ongelofelijke kwaliteit bied. Ik houd ervan.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s